Соҳиби Челсӣ мехи сагбандӣ ба сари Тарғил кӯфт хомӯш. Ва ҷанги эълоннашуда оғозид: гурӯҳҳое, ки пул ба гарав ниҳода буданд низ ҳамроҳ шуданд ба набард.
Ду ҷанг мерафт: ҷанги ҳайвон ва ҷанги инсон. Тамошобинон намедонистанд кадом ҷангро бинанд. Барояшон яке аз дигаре тамошобоб буд. Онҳоро ҳангома мебойист... Челсӣ ҳамон хафагир карда буд Тарғили нашъамандро, ки соҳибаш чун одат ҳар бори ба ҷанг бурдан ширайи кӯкнор мехӯронд, сонӣ ба овардгоҳи сагон мебурд, ки ҳар якшанбе дар боғи паси кӯл баргузор мегардид. Ва Тарғили масти беёд ва пурзӯр деввор меҷангид ва оқибат пирӯз меомад. Соҳиб ин раҳ низ мукофоти калон гузошт ва тарафдоронаш ба ӯ таассуб карда даҳони ҳамёнҳо кушоданд; омади корро ноумедӣ пиндошта, ҳамаашон ба ҷанг хестанд, зоро базмро вайрон карда тавонанд...
Аммо Челсӣ чу тимсоҳ ҷоғҳо капқон зада буд; қуфлак афтида, кушода намегашт. Бо вуҷуди он соҳиби Тарғил гоҳи шӯру талош ҳам умед дошт, ки саги ҷангозмудааш илоҷе карда сурхною харной аз даҳони шерсаг раҳо мегардонад ва ҳилаву найранги ҷангӣ ба кор бурда, чун одат, Челсиро савор мешавад ва аз паси гардан дошта чунон меафшонад, ки олами рӯшан пеши чашмаш тира мегардад.
Чунон нашуд. Челсӣ аз гулӯйи Тарғил чунон гирифта, ки паланг аз гулӯйи ғизол; гӯйӣ хун даркашад. Соҳиб донад, ки Челсӣ ба ҷанг омодагӣ надидааст. Боре ба ҳавлӣ саге дуздӣ даромад. Соҳиби ҳавлӣ дида ҳою ҳӯй кард, саги дузд пуршаст гурехт. Челсӣ дар тозаш дошта чунон кард, ки Тарғилро.
Сонӣ соҳиб дар чанд ҷо сагашро сифат кард. Онҳо маслиҳат доданд, як бор сагро ҷанг андозад...
Тамошобинони моту мабҳутгашта гиребон доранд бар ҳунари шерсаг ва чунин ҳол гаравмондагони то алвақт бетарафро низ ба ҷанг овард. Аммо соҳибони ду саг бо ҷанг машғул нестанд ва нигарон, ки кай сагони монанд ба гушнафтода аз ҳам ҷудо мегарданд.
«Гир сагата!»
«Сагҳо ҷанг доранд, на мо!»
«Ба нағзӣ гир!»