Бандае дорем хосу муҳтарам,
Сўйи гўристон ту ранҷа кун қадам.
Эй Умар, барҷаҳ, зи байтулмоли ом,
Ҳафтсад динор дар каф неҳ тамом.
Пеши ў бар, к-эй ту моро ихтиёр,
Ин қадар бистон, кунун маъзур дор.
Ин қадар аз баҳри абрешим баҳо,
Харҷ кун, чун харҷ шуд, ин ҷо биё!
Аз сўйи Худованд ба ў дастур дода шуд, ки ба гўристон биравад, пири чангиро биёбаду ўро бинавозад ва ба ў пул бидиҳаду ниёзашро бароварад.
Умар саросема аз хоб ҷасту бо кисаи пур аз пул рўй ба гўристон ниҳод. Ҳарчи гашт, касеро наёфт, ҷуз он пир, ки рўйи гўре хуфта буд. Барои ин ки бедораш накунад, болои сараш нишасту мунтазир монд. Ногаҳон атсае кард ва пир ошуфта аз хоб ҷаст. Чашмаш ба халифа афтод, тарсид:
Мар Умарро дид, монд андар шигифт,
Азми рафтан карду ларзидан гирифт.
Гуфт дар ботин: «Худоё, аз ту дод,
Муҳтасиб бар пираке чангӣ фитод!»
Чун назар андар рухи он пир кард,
Дид ўро шармсору рўйзард.
Пас Умар гуфташ: «Матарс, аз ман марам,
К-ит башоратҳо зи Ҳақ овардаам».
Ва достони хобу дастури Худовандро бозгуфт ва қиссаро пеши рўйи ў ниҳод. Пир, ки интизори чунин воқеаро надошт, аз лутфу карами Худо ҳайрон шуд.
Чангро ба замин заду аз шодӣ фарёд кашид:
– Худовандо! Ҳафтод сол нони худро аз мардумон хостам ва аз ту ғофил мондам. Як дам, ки ба ёдат афтодаму аз ту кўмак хостам, халифаро бо пойи худ пешам фиристодӣ ва мани шармандаро эҳсон намудӣ!