Ман аз шер, ки дар чоҳ аст, метарсам. Агар ту маро дарбар гирӣ, тарсам дур мешавад ва ўро ба ту нишон медиҳам.
Шер харгўшро дарбар гирифт ва ба чоҳ нигарист.
Акси худашро дид. Пиндошт, ки шери дигаре аст ва рақиби ўст, ки харгўши дувумиро дар бағал дорад. Пас хашмгин харгўшро раҳо карду худро дар чоҳ андохт.
Дар чоҳ афтодан ҳамону ҷон додан ҳамон шуд:
Ҳамзабонӣ хешиву пайвандӣ аст,
Мард бо номаҳрамон чун бандӣ аст.
Эй басо ҳиндуву турки ҳамзабон,
Эй басо ду турк чун бегонагон.
Пас, забони маҳрамӣ худ дигар аст,
Ҳамдилӣ аз ҳамзабонӣ беҳтар аст.
Харгўш ҳамин ки ба кушта шудани шер бовар ҳосил кард, шоду хандон ба сўйи дўстони дигар давид ва муждаи марги душманро дод. Ҳайвоноти ваҳшии дигар, ки ин раҳоиро бар асари ҳушу зиракӣ ва доноии харгўш медонистанд, гирд омаданду ўро ситоиш ва шукри неъмат карданд.
Харгўш ба онҳо гуфт:
Гуфт: «Таъйиди Худо буд, эй меҳон!
В-арна харгўше кӣ бошад дар ҷаҳон?
Қувватам бахшиду дилро нур дод,
Нури дил мар дасту поро зўр дод».
Мо худ душмани худем, ҳамчунон ки он шер акси худро душмани худ тасаввур кард.
Эй шаҳон, куштем мо хасми бурун,
Монд хасме з-ў батар дар андарун.
Куштани ин кори ақлу ҳуш нест,
Шери ботин сухраи харгўш нест.
Саҳл шере дон, ки сафҳо бишканад,
Шер он аст, он ки худро бишканад.