–Ғам махўр, ки туро ва дўстатро раҳо хоҳам кард.
Он шерро, ки ба ман хиёнат кардааст, ба сазои худ хоҳам расонд. Биё, бо ҳам биравем ва ҷойгоҳи ўро ба ман нишон бидеҳ. Ҳарду ба роҳ афтоданд. Ҳангоме ки муқаддар аст ҳодисае пеш ояд, донишу биниши касе монеи он нахоҳад шуд ва тавоноию доноӣ пеши ҳодисаро намегирад.
Чун Сулаймон лашкаркашӣ кард, ҳамаи ҳайвоноти даранда ва ғайри дарандаи саҳроӣ ба кўмаки ў шитофтанд. Аз ҷумла ҳудҳуд хидмати худро пешкаш кард.
Сулаймон пурсид:
– Аз дасти ту чӣ коре меояд?
Ҳудҳуд гуфт:
–Ман тезбинам ва аз ҳаво зери заминро мебинам, ҳар куҷо об бошад, хабар медиҳам. Аз ин ҷиҳат вуҷуди ман барои лашкар лозим аст.
Зоғ, ки парандаи ҳасуд аст, ҳозир буд, хандид ва гуфт:
–Ту агар рост мегўйӣ, чаро доми шикорчиро намебинӣ?
Ҳудҳуд гуфт, ки Худованд дар табиати ман тезбинӣ ниҳодааст, аммо он ҷо ки қазо меояд, ҳар чашме кўр мешаваду ҳар донише бефоида:
Ман бибинам домро андар ҳаво,
Гар напўшад чашми ақламро қазо.
Харгўш бо шер ба роҳ афтод ва ўро ба сари чоҳе, ки пештар медонист, бурд. Чун ба наздики чоҳ расиданд, худро тарсону ларзон нишон доду қафо кашид. Шер бо хашм пурсид, ки «чаро ақиб мондаӣ?» Харгўш бо тарсу ларз ҷавоб дод:

Ранги рўямро намебинӣ чу зар?
З-андарун худ медиҳад рангам хабар.
Ранги рў аз ҳоли дил дорад нишон,
Раҳматам кун, меҳри ман дар дил нишон.