Бо ин тартиб, харгўш дар рафтан пеши шер дер карду шер ҳам аз нарасидани ғизо нигарон шуд ва меғуррид, ки нокасон посу қавлу қарор надоранд ва ман беҷиҳат ба онҳо эътимод кардам:

Шер мегуфт аз сари тезиву хашм,
К-аз раҳи гўшам адў барбаст чашм.
З-ин сипас ман нашнавам он дамдама,
Бонги девон асту ғулон он ҳама.
Бардарон, эй дил, ту эшонро, маист,
Пўстшон баркан, к-ишон ҷуз пўст нест.
Шер дар ғавғо буд, ки харгўш аз дур пайдо шуд.
Бонг зад, ки рўзҳои пеш ман говонро дидаам, ҳеҷ кадом мисли ту густох набуданд.
Харгўш бо зорӣ гуфт:
–Дер омадани ман бесабаб нест. Агар иҷозат диҳӣ, онро бигўям.
Шер гуфт:
Мурғи бевақтӣ, сарат бояд бурид,
Узри аҳмақро намешояд шунид.
Узри аҳмақ бадтар аз ҷурмаш бувад,
Узри нодон заҳри ҳар дониш бувад.
Узрат, эй харгўши аз дониш тиҳӣ,
Ман на харгўшам, ки дар гўшам ниҳӣ».
Харгўш гуфт:
–Ману харгўши дигар субҳ зуд ба роҳ афтодем, ки назди ту биёем. Дар роҳ шери дигаре роҳро бар мо баст. Ҳар чӣ гуфтем, ки ту дар интизорӣ, напазируфту туро дашном дод ва гуфт:
– Агар бар ту даст ёбад, аз ҳам медарад ва билохир бо исрору хоҳиши мо пазируфт, ки дўсти маро гаравгон бигирад, то ман биёям ва хабарат бидиҳам.
Шер чун суханҳои харгўшро шунид, гуфт: