Шер гуфт:
–Ин ҳикоят дуруст аст, вале магар ҷаҳди паёмбаронро нашунидаед, ки бо чӣ кўшише мардумро ба ҷониби Худованд даъват мекарданд?
Оқибат ҳайвоноти ваҳшӣ бо шер аҳду паймон бастанд, ки ҳар рўз хўроки ўро омода кунанд ва агар аҳд шикастанд, шер ҳамаро ҷазо кунад. Онҳо ба қарори худ побанд шуданду ҳар рўз қуръакашӣ мекарданд ва номи ҳар кӣ мебаромад, ўро барои хўрдан пеши шер мефиристонданд. Шер ҳам ба дигарон озоре намерасонид. То рўзе қуръа ба номи харгўши зираке афтод ва ў гуфт:
– Ба ман муҳлат бидиҳед, ки фикре дорам, то ҳамаро аз бадкории шер осуда кунам.
Ҳайвоноти ваҳшӣ гуфтанд:
– Аз ту тавонотару донотар ҳам натавонистанд, ки коре бикунад. Ту бо ин ҷуссаи лоғару хурд чӣ тавонӣ кард?
Ҳайвоноти беша аз харгўш пурсиданд, ки нақшаи ў чист, чӣ гуна мехоҳад шерро бифиребад? Беҳтар аст фикри худро бо ҳама дар миён бигузорад ва машварат кунад:
Эй ки бо шере ту дарпечидаӣ,
Бозгў ройе, ки андешидаӣ.
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад,
Ақлҳо мар ақлро ёрӣ диҳад.
Харгўш гуфт:
Гуфт: «Ҳар розе нашояд бозгуфт,
Ҷуфт тоқ ояд гаҳе, гаҳ тоқ ҷуфт.
Аз сафо гар дам занӣ бо ойина,
Тира гардад зуд бо мо ойина».
Аз замонҳои қадим гуфтаанд, ки қарз ва рафтуомаду сарвати худатро аз дигарон пинҳон кун, то бароят фитна накунанд ва бар ту рашк набаранд.