Шоҳ дар интизори сухан гуфтани далқак буд ва ба ёд меовард, ки ин мард ҳамеша бо суханҳои ханда- овару корҳои шодиовар ўро механдонд, то ҳол чунин чеҳраи дарҳаму ҳолати асроромез надошт. Ў ба ҳарос афтод, ки Худо накарда бошад, ки душмани деринаи ў подшоҳи Самарқанд ба Тирмиз лашкаркашӣ карда ва қасди гирифтани шаҳр дошта бошаду масхарабоз хабар шудааст ва зуд омадааст, ки шоҳро огоҳ кунад.
Гуфт: «Зутар бозгў, то ҳол чист?
Инчунин ошўбу шўри ту зи чист?»
Оқибат далқак овоз бароварду гуфт:
–Эй шоҳ, ман дар роҳ будам, шунидам, ки ҷорчии ту фармонатро дар кўчаю бозорҳо эълон кард, ки ҳар кас битавонад серўза то Самарқанд рафта расад ва нишондоди туро кор фармояд, ба ў аспу пул ва мукофот хоҳӣ дод. Ман бо шитоб худамро ба дарбор расонидам, то ба ту бигўям, ки мунтазири ман набош, зеро ман қудрате надорам, ки чунин кореро ба ўҳда гирам.
Гуфт: «Ман дар деҳ шунидам, он ки шоҳ Зад мунодӣ бар сари ҳар шоҳроҳ.
Ки касе хоҳам, ки тозад то се рўз То Самарқанду диҳам ўро кунуз.
Ганҷҳо бидҳам варо андар иваз,
Чун шавад ҳосил зи пайғомаш ғараз.
Ман шитобидам бари ту, баҳри он,
То бигўям, ки надорам он тавон.
Инчунин чустӣ наёяд аз чу ман,
Боре ин уммедро бар ман матан»!
Шоҳ гуфт: