–Маро ёри ғори худ кардаӣ. Бар хотири дидори ту ман зинҳор озодӣ нахоҳам ва банда будан ба ту барои ман озодӣ аст. Акнун ўро ба шодии рўйи ту аз ғуломӣ озод мекунам!

Гуфт: «Мо ду бандагони кўйи ту,
Кардамаш озод ман бар рўйи ту.
Ту маро медор банда-в ёри ғор,
Ҳеч озодӣ нахоҳам зинҳор!
Ки маро аз бандагит озодӣ аст,
Бе ту бар ман меҳнату бедодӣ аст.

Ман дар ҷавонӣ дар хоб дида будам, ки қурси офтоб ба ман назар мекунад ва маро аз замин ба сўйи осмон мекашад. Пеши худ мегуфтам, ки ин молихулиёст ва ҳаргиз чунин чизе нахоҳад шуд. То туро дидам, донистам, ки он хоб рост будааст. Дар хидмати ту ман ба осмону хуршед расидаам!

Чун туро дидам, бидидам хешро,
Офарин он ойинай хушкешро.
Чун туро дидам, муҳолам ҳол шуд,
Ҳоли ман мутағриқи иҷлол шуд.
Чун туро дидам, худ, эй рўҳулбилод!
Меҳри ин хуршед аз чашмам фитод.
Гашт олиҳиммат аз ту чашми ман,
Ҷуз ба хорӣ нангарад андар чаман.
Нур ҷустам, худ бидидам нури нур,
Ҳур ҷустам, худ бидидам рашки ҳур.