Муҳаммад (с) аз шунидани саргузашти Билол ва неруи имони ў шодмон шуда, аз Абўбакри Сиддиқ пурсид, ки барои халосии ў чӣ бояд кард?
Абўбакр гуфт:
–Агар иҷозат бидиҳӣ, ўро аз соҳибаш бихарам ва озод кунам.
Расули акрам (с) гуфт:
– Фикри хубест, аммо дар ин кор маро ҳам шарики худ кун ва ними баҳои ўро аз ман бигир. Абўбакри Сиддиқ пазируфт ва ба хонаи марди яҳудӣ рафт, то Билолро аз ў бихарад ва аз шиканҷа бираҳонад. Пайғамбар гуфт:
– Марди яҳудӣ намедонад, ки қадру арзиши ин ғулом назди Худованд аз ҳазорон гавҳар бештар аст.
Абўбакр марди яҳудиро сарзаниш кард, ки ин ғуломи бечораро чаро озор медиҳӣ?
Гуфт:
–Ў ба дини ман бовар надорад. Агар дили ту ба ў месўзад, онро аз ман бихар:

Гуфт: Раҳмат гар ҳамеояд бар ў,
Зар бидеҳ, бистонаш, эй икромхў.

Абўбакр гуфт:
–Ман ғуломи хушгили сафедрўе дорам, ки ў ҳам монанди ту яҳудӣ аст. Ўро ба ту медиҳам ва ба ҷояш Билолро ба ман бидеҳ!
Баъд кас фиристода, ғуломро оварданд. Марди яҳудӣ аз дидани ў дар шигифт шуд.
Абўбакр гуфт:

Тан сапеду дил сиёҳ асташ, бигир,
Дар иваз деҳ тансиёҳи дилмунир!

Бо вуҷуди ин, яҳудӣ ба муомила тан надод, чунки
иштиёқи Абўбакри Сиддиқро ба харидани Билол (р) дарёфта буд.