Бар дилу дини харобат навҳа кун,
Ки намебинад ҷуз ин хоки куҳун.
В-ар ҳамебинад, чаро набвад далер,
Пуштдору ҷонсипору чашмсер?
Дар рухат ку аз майи дин фаррухӣ?
Гар бидидӣ баҳр, ку каффи сахӣ?
Он ки ҷў дид, обро накнад дареғ,
Хоса он, к-ў дид он дарёву меғ.

Марди ҳарисро чашми дил кўр аст ва бо чашми сар ҳам неъматҳои Худоро намебинад. Монанди мўре, ки дар пайи дона ларзон аст ва гандумҳои хирманкардаро намебинад.

Эй ба сурат зарра, кайвонро бибин,
Мури лангӣ, рав Сулаймонро бибин.
Ту найӣ он ҷисм, ту он дидаӣ,
Вораҳӣ аз ҷисм, гар ҷон дидаӣ.

Чашми зоҳир камбин мешавад ва моҳи ягонаи осмонро дуто мебинад.

Ин дуӣ авсофи диди аҳвал аст,
В-арна аввал охир, охир аввал аст.

Ва аз хилқату растохез ошкор мешавад, ки то намирӣ, ба он намерасӣ.
Касе, ки пул надорад, ба бозор меомад, чизҳоро тамошо мекард, тагурў мекард, вале намехарид.
–Сармояи ин ҷаҳон зар аст ва сармояи он ҷаҳон ишқ: