– Бимиред, пеш аз он ки бимиред, яъне, то зиндаед, худро бимиронед, то ин ки аз рози ниҳон огоҳ шавед.
То намирӣ, ҷон аз ин «надонам»-ҳою нодониҳо раҳо намешавад. Ситораҳо, ки рафтанд, хуршед намоён мешавад:

То нагаштанд ахтарони мо ниҳон,
Дон, ки пинҳон аст хуршеди ҷаҳон.

Дар ин ҷаҳон зид ба воситаи зид шинохта мешавад:
Нафй зидди ҳаст бошад, бе шаке,
То зи зид зидро бидонӣ андаке.
Ин замон ҷуз нафй зид эълом нест,
Андар ин нашъат даме бе дом нест.
Одаме, ки болиғ мешавад, дигар кўдак нест ва хоке, ки зар мегардад, дигар хок нест. Барои ҳамин Пайғамбари Худо (с) фармудааст:
– Агар мехоҳӣ чашми дилат боз шавад, пеш аз мурдан бимир, яъне, худхоҳию худпарастиро фаромўш кун. Аммо ин нукта бо ақл фаҳмида намешавад, бо марг дониста хоҳад шуд. Муҳаммад (с), ки ҳама чизро медонисту медид, аз худ гузашта буд. Абўбакр, ки лақаби Сиддиқ, яъне «Ростгўйтарин» ёфт, ҳамчунин аз худ гузашта буд.
Борҳо аз ҳазрати Муҳаммад (с) пурсиданд, ки то қиёмат ва растохез чӣ қадар роҳ аст? Ў ба забони ҳол мегуфт:
–Оё аз растохез ҳоли растохезро мепурсанд?

Пас, қиёмат шав, қиёматро бибин,
Дидани ҳар чизро шарт аст ин.
Ақл гардӣ, ақлро донӣ камол,
Ишқ гардӣ, ишқро донӣ зубол.