Паёмбари Худо – Айюб (а) ҳафт сол бо хушнудӣ дар балоҳои бешумор тоқат кард ва ҳаргиз нохушнудӣ нишон надод. Ў медонист, ки агар абри тира осмонро напўшад, барқ назанад ва раъд нағурраду борон наборад, замин сарсабз нахоҳад шуд, дарахтон шукуфа нахоҳанд овард, рўйиданиҳо нахоҳанд рўйид. Бинобар ҳар чӣ аз ғаму шодӣ мерасад, неъмати Худост ва шукри он воҷиб аст, то бало ва бадбахтӣ бигзараду осоишу хушӣ ҷойи онро бигирад.

ДОСТОНИ
БА ҶАНГ РАФТАНИ СЎФӢ

Як дарвеши бенаво ҳангоми ҷанг худро дар лашкар андохта, омодаи набард шуд. Ҳамин ки ҷанг оғоз гардид ва диловарон ба майдони ҷанг рафтанд, сўфӣ монанди дигар барҷомондагону пирон дар хаймагоҳ монд. Сарбозон ғалаба карданд ва бо ғанимати бисёр бозгаштанд. Аз он чӣ оварда буданд, ба ў ҳам саҳме доданд, ки дилхуш бошад. Сўфӣ напазируфту гуфт:
– Чун ман ҷанг накардаам ва душманро наши- кастаам, ҳақ надорам чизе ғанимат гирам.
Лашкариён гуфтанд:
–Мо аз душман асири бисёр гирифтаем, якеро дастбаста ба ту медиҳем, ўро бикуш, то дар савоб шарик бошӣ.
Сўфӣ аз ин пешниҳод хушнуд шуд ва шамшер бардошту асирро аз хайма берун бурд, то ки ўро бикушад.
Чун баргашташ дароз кашид, як нафарро аз пушти ў фиристоданд. Он мард ўро дид, ки дар гўшае афтода ва асири дастбаста гулўи ўро бо дандон мегазад ва сўфӣ аз ҳуш рафтааст. Дигаронро хабар кард, онҳо омада асирро ҷудо карданд ва ба рўяш гулоб пошиданд, то ба ҳол омад. Аз ў пурсиданд: