Ту чу ақлӣ, мо мисоли ин забон,
Ин забон аз ақл дорад ин баён.
Ту мисоли шодиву мо хандаем,
Ки натиҷай шодии фархундаем.
Эй бурун аз ваҳму қолу қили ман,
Хок бар фарқи ману тамсили ман.
Чунки баҳри ишқи Яздон ҷўш зад,
Бар дили ў зад, туро бар гўш зад.

Бо ин мисолҳо, ҳоли мо ҳоли он чўпон аст, ки барои Худованд хонаро ҷорўб мекарду мехост, ки шабушкҳои сари ўро биҷўяду бикушад:

Кас набудаш дар ҳавою ишқ ҷуфт,
Лек қосир буд аз тасбеҳу гуфт.
Мағфират мехоҳам аз ҷурму хато,
Аз паси он парда, аз лутфи Худо.

ДОСТОНИ КАДХУДО ВА ЗАНАШ

Буд марде кадхудо, ўро зане,
Сахт таннозу палиду раҳзане.

Кадхудое зани зебо, вале зишткору дағал дошт.
Марди заҳматкаш ҳар чӣ ба хона меовард, зан онро талаф мекард ва нобуд месохт. Шавҳараш аз беэътиноӣ ва бадкории ў ба танг омада буд.
Рўзе кадхудо аз ним ман бештар гўшт харида, ба хона овард. Ба зан доду гуфт:
–Имрўз меҳмон дорам, бо ин гўшт хўроке тайёр кун ва аз пушти кори худ рафт.
Зан гўштро кабоб карда, бо шароб хўрд ва чун шавҳараш ба хона баргашт, аз занаш пурсид, ки хўрокпазӣ дар кадом ҳолат аст, зеро меҳмон ҳам ҳамин ҳозир аз роҳ расида меояд.