Валекин ман ошиқи зиндаам ва куҳнаю жандаро барои ибрати ҳоли худ ва ёдоварии рўзгори нодорӣ нигоҳ доштам, то ишқи султонро ҳар лаҳза дар дили худ афзун кунам:

Пир ишқи туст, на риши сапед,
Дастгири сад ҳазорон ноумед.

Хешовандон ба Маҷнун гуфтанд:
–Лайлӣ он қадар ҳусне надорад, ки ту ин сон шефтаи рўйи ў шуда, дил ба ў бохтӣ. Садҳазорон дилбарони беҳтар аз ў дар ҷаҳон ҳастанд:

Беҳтар аз ў сад ҳазорон дилрабо,
Ҳаст ҳамчун моҳ андар шаҳри мо.
Маҷнун гуфт:
–Он чи ман мебинам, шумо намебинед:

Гуфт: «Сурат кўза асту ҳусн май,
Май Худоям медиҳад аз нақши вай.
Мар шуморо сирка дод аз кўзааш,
То набошад ишқи ўтон гўшкаш».
Аз яке кўза диҳад заҳру асал,
Ҳар якеро дасти Ҳақ азза ва ҷал.
Кўза мебинӣ, валекин он шароб
Бода аз ғайб асту кўза з-ин ҷаҳон,
Кўза пайдо, бода дар вай бас ниҳон.
Бас ниҳон аз дидаи номаҳрамон,
Лек бар маҳрам ҳувайдову аён.

Худовандо!

Ту чу ҷонӣ, мо мисоли дасту по,
Қабзу басти даст аз ҷон шуд раво.