Хоҷагону шаҳрҳоро як ба як Бозгуфт, аз ҷою аз нону намак.
Шаҳр шаҳру хона хона қисса кард,
На рагаш ҷунбиду на рух гашт зард.
Набзи ў бар ҳоли худ буд бегазанд,
То бипурсид аз Самарқанди чу қанд.
Ҳамин ки номи Самарқанд бар забони табиб омад, набзи канизак тунд зад ва рангу рўйи канизак сурх шуд:
Чун зи ранҷур он ҳаким ин роз ёфт,
Асли он дарду балоро бозёфт.
Гуфт:
Гуфт: «Донистам, ки ранҷат чист, зуд Дар халосат сеҳрҳо хоҳам намуд».
Табиб донист, ки мардеро дўст медорад, ки заргар аст ва дар маҳали Ғотифари шаҳри Самарқанд зиндагӣ мекунад ва чун аз ў дур монда, бемор шудааст. Ҷуръати гуфтани рози худро ба ҳеҷ кас надорад. Аз ин ҷиҳат гуфт:
Ҳону ҳон! Ин розро бо кас магў,
Гарчи аз ту шаҳ кунад бас ҷустуҷў.
Гуфт Пайғамбар, ки ҳар кӣ сир ниҳуфт,
Зуд гардад бо муроди хеш ҷуфт.
Дона чун андар замин пинҳон шавад,
Сирри ў сарсабзии бустон шавад.
Зарру нуқра гар набудандӣ ниҳон,
Парвариш кай ёфтандӣ зери кон?
Табиб бо бемор ҳампаймон шуд, ки рози ўро ба кас нагўяд, то худ илоҷаш кунад, вале:
Баъд аз он бархост, азми шоҳ кард,
Шоҳро з-он шаммае огоҳ кард.