Оҷизам ман аз мании хештан,
Чӣ нишастӣ пурманӣ ту пеши ман?

Оқибат дар баробари далели рўбоҳ хар оҷиз шуд.
Боз харигарии ў боло гирифт ва дубора фиреб хўрд:

Ҳирс кўру аҳмақу нодон кунад,
Маргро бар аҳмақон осон кунад.

Боз аз пушти рўбоҳ равон шуд ва наздики шер расид. Шер то дастраси ў қарор гирифтани хар наҷунбид. Баъд барҷасту шиками ў дарид. Чун бар асари ҳаракатҳо ташна шуда буд, ба сари чашма рафт, то баргаштани ў рўбоҳ дилу ҷигари харро хўрд. Вақте ки шер баргашт ба ҷустуҷўйи дилу ҷигари хар пардохт ва ҳарчи кофт, чизе пайдо накард, ба рўбоҳ гуфт:
–Магар ин хар дилу ҷигар надошт?

Гуфт: «Гар будӣ варо дил, ё ҷигар,
Кай бад-ин ҷо омадӣ бори дигар?
Он қиёмат дида буду растахез
В-он зи кўҳ афтодану ҳавлу гурез.
Гар ҷигар будӣ варо, ё дил будӣ,
Бори дигар кай бари ту омадӣ?»

Рўбоҳ гуфт:
– Агар ин бечора дилу ҷигар медошт, дубора фиреби маро намехўрд ва наздики ту намеомад:

Чун набошад нури дил, дил нест он,
Чун набошад рўҳ, ҷуз гил нест он.