Чархи чорум ҳам зи нури ту пур аст,
Ҳошалиллаҳ, ки мақомат охур аст.

Чун ба наздики қароргоҳи шер расиданд, шери сабраш тамомшуда бархосту бо шитоб ба хар ҳамла кард.
Хар ўро аз дур дида гурехт ва шери захмхўрдаи ҳанўз камқувват ба вай расида натавонист.
Рўбоҳ гуфт:
–Эй шер, чаро сабр накардӣ, ки ба ту наздиктар шавад?
Макри шайтон аст таъҷилу шитоб,
Лутфи Раҳмон аст сабру эҳтисоб.

Гуфт:
–Ман гумон кардам, ки ҳанўз зўри бозуям барҷост ва қудрати шикоргирӣ мондааст. Маро бибахш, бикўш, ки бори дигар ўро пеши ман биёварӣ. Доруи дардҳои ман дилу ҷигари ўст. Ин бор қавл медиҳам, ки то наздики ман наояд, аз ҷой наҷунбам.
Рўбоҳ гуфт:
–Агар чанде сахт тарсида асту дигар тан ба қазо нахоҳад дод ва фиреб нахоҳад хўрд, ў аз харигарӣ дур нест. Боз ҳам дар макру ҳилаи ман меафтад.

Тавбаҳо кардаст хар бо Кирдгор,
Ки нагардад ғарраи ҳар нобакор.
Тавбаҳояшро ба фан барҳам занем,
Мо адувви ақлу аҳду равшанем.

Он гоҳ дубора худро ба назди хар расонид.
Хар гуфт:
– Наздики ман маё, ки душмани манӣ!

Ноҷавонмардо, чӣ кардам ман туро,
Ки ба пеши аждаҳо бурдӣ маро?