Дар ин наздикиҳо алафзори васеъ аст, ки ҳайвоноти гуногун дар он мечаранду осуда зиндагӣ мекунанд.
Хари нодон аз рўбоҳ напурсид, ки агар ту рост мегўӣ ва он ҷо неъмат фаровон аст, чаро ту ин қадар харобу нотавонӣ?

Он яке пурсид уштурро, ки ҳай!
Аз куҷо меойӣ? Эй иқболпай!
Гуфт: «Аз ҳаммоми гарми кўйи ту»,
Гуфт: «Худ пайдост дар зонуйи ту».

Хар медид, ки рўбоҳ ба ў ваъдаи фаровонию неъмат медиҳад, аммо худаш аз гуруснагӣ ҳоли табоҳе дорад.
Бо вуҷуди ин, чун харигарӣ дар вуҷуди ўст, аз шунидани васфи сабзазор ва ваъдаи обу алафи фаровон дил аз даст дод, зеро гуфтаҳо аз рўйи ақида ва имон набуд.
Хар тақлидкор аст ва он чӣ дигарон гуфтаанд, такрор мекунад. Хар ба тамаъи сабзаву алаф ба фиреби рўбоҳ афтод ва аз паси ў равона шуд.
Як нафар дар аснои гурехтан ба хонае даромад.
Соҳиби хона гуфт:
–Ба хайр бошад, аз чӣ мегурезӣ?
Гуфт:
–Ба ҳукми шоҳ дар кўча харҳоро мегиранд.
Соҳибхона гуфт:
– Ту чӣ ғам дорӣ, ту хар нестӣ-ку!

Гуфт: «Пас ҷидданду гарм андар гирифт,
Гар харам гиранд, ҳам набвад шигифт.

Гуфт:

Одамӣ бошу зи харгирон матарс,
Хар наӣ, эй Исии даврон, матарс.