Магар ту достони он зоҳидро нашунидаӣ. Зоҳиде дар ривояти Паёмбари акрам (с) дида буд, ки Худованд рўзиро бихоҳӣ ё нахоҳӣ, ба сўйи бандагонаш мефиристад. Ў барои озмоиш аз шаҳр берун рафта, дар биёбони дур аз ободӣ, дар доманаи кўҳе хобид.Дар он ҳангом корвоне роҳ гум карда буд ва аз ҳамон ҷо мегузашт. Ўро дида, дар тааҷҷуб шуданд, ки дар ин макони дур аз ободӣ ин мард чӣ кор мекунад. Барои аз ҳолаш бохабар шудан болои сараш рафтанд. Ў худро ба беҳушию бехабарӣ зад. Аҳли корвон пиндоштанд, ки ў аз гуруснагӣ беҳол шудааст. Базўр даҳонашро боз карда дар он хўрок рехтанд. Мард дар аввал муқобилият мекард, аз хўрдани ғизо худдорӣ менамуд ва бо худ мегуфт, ки бояд озмоишро то охир бирасонам. Дилаш ба ў гуфт:
–Ту худ медонӣ, ки Худо рўзирасон аст. Ҳоло дигар чаро ноз мекунӣ, дар ҳоле ки рўзӣ ба пойи худ пеши ту омадааст.
Рўбоҳ гуфт:
–Ин достонҳоро ба ҳоли худ гузору ҳаракати дасту по кун. Зиндагонӣ кўшишу ҳамкорӣ аст. Ҳар кас коре мекунад, то чархи рўзгор бичархад. Муфтхўрӣ кори дуруст нест.
Хар гуфт:
– Аз таваккул беҳтар касбу коре нест.
Хулоса, ба ин тартиб миёни онҳо гуфтугўйи бисёр шуд. Дар охир рўбоҳ гуфт:
–Фарз кардем, ки ҳамаи гуфтаҳои ту дуруст аст. Вале магар нишондоди Худовандро фаромўш кардӣ, ки гуфтааст: «худатонро ба дасти худ дар бало наандозед?». Ба ҷойи ин ки дар марғзори сабзу хуррами чанд қадам аз ту дуртар чарида гардӣ, дар ин биёбони хушки беобу алаф мечарӣ. Барои идомаи зиндагӣ ба макони беҳтар кўчида рав:
Сабр дар саҳрои хушку санглох Аҳмақӣ бошад, ҷаҳони Ҳақ фарох.