Эй Худову, эй Худо чандон бигуфт,
К-он дару девор бо ў гашт ҷуфт.

Дар ин ҳангом шунид, ки ўро барои кофтуков даъват мекунанд:

Чунки ҳушаш рафт аз тан, беамон,
Сирри ў бо Ҳақ бипайваст он замон.
Чун тиҳӣ гашту вуҷуди «ў» намонд,
Бози ҷонашро Худо дар пеш хонд.
Чун шикаст он киштии ў бемурод,
Дар канори раҳмати дарё фитод.
Ҷон ба Ҳақ пайваст чун беҳуш шуд,
Мавҷи раҳмат он замон дар ҷўш шуд.
Чунки ҷонаш вораҳид аз нанги тан,
Рафт шодон пеши асли хештан.
Ҷон чу бозу тан мар ўро кундае,
Пойбаста, паршикаста, бандае.
Чунки дарёҳои раҳмат ҷўш кард,
Сангҳо ҳам оби ҳайвон нўш кард.

Пеш аз ин ки ўро пайдо кунанд, ногаҳон ғавғое шуду гурўҳе мужда доданд, ки «шукри Худо, гумшуда ёфт шуд». Ин овозҳо ба гўши Насўҳ расид ва ба ҳуш омад.
Дид, ки ҳама болои сари ў истодаанд ва аз ин ки аз ў ҳам гумони бад бурдаанд, узр мехоҳанд. Донист, ки дуои ў пазируфта шудааст. Ба онҳо гуфт:
– Ин лутфи Худованди тавбапазир аст, вагарна ман медонам, ки гуноҳам чист ва медонам, ки аз он чӣ дигарон гумон мебаранд, бадтарам. Аммо бахшиши Худованд болотар аз инҳост:

Ман ҳамедонам ва он саттори ман
Ҷурмҳову зиштии кирдори ман.