Мол рафту зўр рафту ном рафт,
Бар ман аз ишқат басе ноком рафт.
Он чӣ ў нўшида буд аз талху дард,
Ў ба тафсилаш якояк мешумард.

Ў дардисарҳо ва гирифториҳои ошиқиро бозмегуфт, на барои ин ки бар маъшуқи худ миннат бигузорад, балки барои сидқи даъвои худ шоҳид меовард.

Оқилонро як ишорат бас бувад,
Ошиқонро ташнагӣ з-он кай равад?
Оташе будаш, намедонист чист,
Лек чун шамъ аз тафи он мегирист.
К-он чӣ асли ишқ асту валост,
Он накардӣ, он чӣ кардӣ, фаръҳост.

Маъшуқ дарди дили ўро шунид. Он гоҳ гуфт:
–Ҳар чӣ мегўйӣ дуруст аст. Дар роҳ ман рангҳо дида ва сахтиҳо кашидам. Аммо дар роҳи ишқу муҳаббат инҳо асл нест, балки фаръ аст.

Гуфт он ошиқ: «Бигў, он асл чист?»
Гуфт: «Аслаш мурдан асту ошиқист».

Ошиқ гуфт:
– Пас асл чист?
Маъшуқ ҷавоб дод:
– Фано ва нестист. Аз ҷон гузаштан, аз тан растан ва ба маъшуқ пайвастан.

Ту ҳама кардӣ, намурдӣ, зиндаӣ,
Ҳин, бимир, ар ёри ҷон бозандаӣ.

Бо шунидани ин фармон, ошиқ пеши рўйи маъшуқ
дароз кашиду аз шавқи фармонбардорию шўри ишқ дилшоду хандон ҷон дод.