ДОСТОНИ
ТОВУС ВА САБАБИ КУШТАНИ Ў

Омадем акнун ба товуси дуранг,
К-ў кунад ҷилва барои ному нанг.

Инак, аз товус мурғи дигаре, ки Иброҳим (а) ўро кушт, сухан бигўем. Товус ба парҳои зебои худ мағрур аст. Бо он парҳо дили мардумро мебарад ва худро ҳам ба хатар меандозад. Бо ҷилвагарии худ шикорчиёнро ба сўйи худ мекашад. Ў намедонад чӣ мекунад. Мисли дом аст, ки аз баду хуби кори худ хабар надорад. Ў бо ноз мардумро мефиребад ва намедонад, ки парҳои зебои ў балои ҷони вай ҳастанд. Ў хаёли шикори дигаронро дорад, аммо худаш шикор мешавад.
Товус рамзи ҷилвагарӣ ва ғуруру худписандӣ аст.
Ин ҷилвагарӣ на барои худаш суд дорад ва на хайре ба дигарон мерасонад.

Он ки арзад сайдро, ишқ асту бас,
Лек ў кай ғунҷад андар доми кас?
Ту магар ойиву сайди ў шавӣ,
Дом бигзорӣ, ба доми ў равӣ.
Ишқ мегўяд ба гўшам паст-паст:
«Сайд будан хуштар аз сайёдӣ аст.
Гўли ман кун хешрову ғарра шав,
Офтобиро раҳо кун, зарра шав.
Бар дарам сокин шаву бехона бош,
Даъвии шамъӣ макун, парвона бош.
То бибинӣ чошнии зиндагӣ,
Салтанат бинӣ ниҳон дар бандагӣ.

Бисёре аз корҳои ҷаҳон ба зоҳири феъл чаппа аст.
Касеро, ки бар сари дор мебинӣ, дарвоқеъ, тоҷдор аст: