Одамӣ, ки ақлаш ба канораҳои офариниш намерасад, агар даъво кунад, ки ҳама чизро медонад, дуруст нест, чаро ки дар ақди фаҳми ў нест. Агар инкор кунад, дучори хашми Худованд хоҳад шуд. Беҳтар аст дар ҳамон ҳайронию саргардонӣ дасту по бизанем ва аз Парвардигори доно ва меҳрубон ёрӣ бихоҳем.

ДОСТОНИ
МУҲАММАД ВА ҶАБРАИЛ

Рўзе ҳазрати Паёмбари акрам (с) ба Ҷабраил (а) гуфт:
–Эй дўсти ман, чеҳраи худро чунон ки ҳаст, ба ман нишон диҳ, то онро аз наздик бинам.
Ҷабраил гуфт:
–Ту тоқати дидори маро надорӣ, чун ҳисси одамӣ заиф аст ва тавоноии дарёфту дидори қисми ҳодисотро надоранд. Агарчи Худованди тавоно дар ботини ў розе нуҳуфтааст, ки қобилият нишон диҳад, аз қисми ин ҳадяи илоҳӣ даст мекашад.
Ҳазрати Муҳаммад фармуд:
–Худро нишон бидеҳ, то ошкор гардад, ки ин тан чӣ қадар нотавону заиф аст. Тан монанди санг аст ва тобини ў оҳан. Ё оташзана аст, ки чун ба ҳам бархўрд кунад, оташ падид меояд ва шуълаи ин оташ танро дарҳам мешиканад. Аммо дар ҳамин тан шуълаи дигаре ҳаст, ки оташро бар Иброҳими Халил (а) гулистон мекунад.
Ҷабраил шаҳпареро аз шаҳпарҳои худ ба Паёмбари акрам нишон дод, ки аз ҳайбати он Паёмбари Худо беҳуш шуд:
Чун зи биму тарс беҳушаш бидид,
Ҷабраил омад, ба оғўшаш кашид.
Ҷабраил гуфт: