Ту хаёл карда будӣ Худоро фиреб медиҳӣ, ки дар об бо ман шарик шудӣ.Ғофил, ки ин фиреб ба ту зиён мерасонад. Агар ба сўйи ў рўй оварӣ, Худованд ҳам хоҳиши туро хоҳад пазируфт.

Ҳақ наҷунбонад ба зоҳир сар туро,
Лек созад бар сарон сарвар туро.
Мар туро чизе диҳад Яздон ниҳон,
Ки суҷуди ту кунанд аҳли ҷаҳон.
Ончунон ки дод сангеро ҳунар,
То азизи халқ шуд, яъне ки зар.
Қибтӣ гуфт:
– Бо ин дили тира, ки ман дорам, ниёзам бароварда нест. Ту барои ман дуо кун. Шояд дилам равшан шавад:
Ки бувад, ки қуфли ин дил вошавад,
Зиштро дар базми хубон ҷо шавад.
Сибтӣ ҳамон дам пеши Худованд ба хок афтоду гуфт:
–Эй донои ошкору ниҳон, ҳар чӣ ҳаст, аз туст, ту оғозу анҷомӣ ва бар ҳар розе доноӣ:

Ҷуз ту пеши кӣ барорад банда даст?
Ҳам дуову ҳам иҷобат аз ту аст.
Ҳам зи аввал ту диҳӣ майли дуо,
Ту диҳӣ охир дуоҳоро ҷазо.
Аввалу охир туӣ, мо дар миён,
Ҳечи ҳечӣ, ки наёяд дар баён.

Дар ин ҳол сибтӣ аз худ бехуд шуд ва дар он бехудӣ аз Худованд дархост кард, ки дили қибтиро аз нури имон равшан кунад. Дар ин ҳангом қибтӣ дар беҳушӣ фарёд кард: