Аммо чун медонист пушаймонӣ суде надорад, ба фикри чора афтод ва бар он шуд, ки худро ба мурдагӣ занад, балки аз дасти шикорчиҳо роҳи фироре пайдо кунад:
Мурда гардам, хеш биспорам ба об,
Марги пеш аз марг амн аст аз азоб.
Пас худро ба мурда заду нафасро дар сина ҳабс карду ба рўйи об баромад. Яке аз шикорчиён ўро дид ва афсўс хўрд, ки моҳӣ мурдааст. Аммо барои эҳтиёт ўро гирифт.
Вале моҳӣ вайро фиреб доду ҳамчунон беҳаракат монд, то сайёд бовар кард, ки мурдааст. Ўро ба замин гузошт.
Моҳӣ бо чобукӣ худро ба ҷўйи об расонид ва аз хатар раҳид.
Вале моҳии севумӣ, ки нодон буд, аз тарси ҷон, аз ин сў ба он сў шино мекард, ба ҳар тараф рўй меовард.
Роҳи гурез пайдо намекард ва оқибат дар дом гирифтор шуд.
Дом афканданду ў дар дом монд,
Аҳмақӣ ўро дар он оташ нишонд.
Бар сари оташ, ба пушти тобае,
Бо ҳамоқат гашт ў ҳамхобае.
Ўро гирифтанд ва ҳангоме ки рўйи тоба кабоб мешуд, меҷўшиду мегуфт:
–Агар аз ин бало бираҳам, ин бор худро ба дарё хоҳам расонд ва дар амну амон зиндагӣ хоҳам кард.
Оби беҳад ҷўяму омин шавам,
То абад дар амну сиҳҳат меравам.
Ақл мегуфташ: «Ҳамоқат бо ту аст,
Бо ҳамоқат аҳдро ояд шикаст.
Чунки ақлат нест, нисён мири туст,
Душману ботилкунӣ тадбири туст.