Он ки оқил буд, азми роҳ кард,
Азми роҳи мушкили нохоҳ кард.
Дар дил гуфт:
– Агар бо он дутои дигар машварат кунам, маро аз сафари дарё хоҳанд тарсонд.
Машваратро зиндае бояд накў,
Ки туро зинда кунад в-он зинда ку?
Эй мусофир! Бо мусофир рой зан,
З-он ки поят ланг дорад рой зан.
Ҳамчунин ҳуббулватан бошад дуруст,
Ту ватан бишнос, эй хоҷа, нахуст.
Гуфт он моҳии зирак: «Раҳ кунам,
Дил зи рою машваратшон барканам».
Нест вақти машварат, ҳин, роҳ кун,
Чун Алӣ ту оҳ андар чоҳ кун.
Маҳрами он оҳ камёб аст бас,
Шабраву пинҳонравӣ кун чун асас.
Сўйи дарё азм кун з-ин обгир,
Баҳр ҷўву тарки ин гирдоб гир.
Аз дами ҳуббулватан бигзар, маист,
Ки ватан он сўст, ҷон ин сўй нест.
Гар ватан хоҳӣ, гузар он сўйи шат,
Ин ҳадиси ростро кам хон ғалат.
Моҳии доно бо дурандешӣ худро аз хатар раҳонд ва ба дарё расид.
Он гоҳ шикорчиён бо дом омаданд ва беш аз ду моҳӣ надиданд. Аммо моҳии нимоқил, ки хатарро дарёфт, пушаймон шуд, ки чаро бо ёри худ аз ин гирдоб нагурехт ва худро сарзаниш кард:
Бар гузашта ҳасрат овардан хатост,
Боз н-ояд рафта, ёди он ҳабост.