Худои азза ва ҷалла ҳама ҷо ҳаст. Эй кош
маърифати дидори ўро дошта бошем

ДОСТОНИ
СЕ МОҲӢ ВА ШИКОРЧИЁН

Мардумон бар се гунаанд: ё оқиланд, ё нимоқил, ё ҷоҳил. Он ки доност бо равшании дониши худ мебинад ва нимоқил ба ҳидояти оқиле худро пайрави ў медонад ва ҷоҳил ҷуз худ касеро намебинаду намешиносад.
Оқил ҳамеша пешвою роҳбар аст:

Пайрави нури худ аст он пешрав,
Тобеи хеш аст он бехешрав.

Нимоқил чун ба нодонии худ огаҳ аст, пайваста доноеро пайравӣ мекунад.
Дигаре, ки нимоқил омад ў,
Оқилеро дидаи худ донад ў.
Аммо нодон ҷуз худ касеро намебинад:
В-он харе, к-аз ақл ҷавсанге надошт,
Худ набудаш ақлу оқилро гузошт.
Дар обгири дур аз ободӣ се моҳӣ зиндагонӣ мекарданд, рўзгорро ба хушӣ мегузарониданд. Рўзе шикорчиён аз он ҷо гузаштанд ва назарашон ба моҳиҳо афтод. Тамаъ карданд, ки онҳоро шикор кунанд. Аммо чун афзори моҳигирӣ надоштанд, бозгаштанд, то доме биёваранду моҳиҳоро бигиранд. Моҳиён аз нияти шикорчиён огаҳ шуданд ва донистанд, ки барои шикори онҳо хоҳанд омад. Яке аз моҳиён бисёр донову дурандеш буд. Ҳамин ки аз нияти шикорчиён огоҳ шуд, аз обгир худро ба ҷўйи об андохту роҳи баҳр пеш гирифт.