–Ман Худоям, ман Худои бузургам, бояд маро бипарастед.
Муридон дар шигифт шуданд ва надонистанд чӣ бикунанду чӣ бигўянд, то бомдод шуд. Сархушии Боязид дар чеҳраи ў намонд. Пас фурсатро ғанимат шумурда, достони шаби гузаштаро ба вай бозгуфтанд.
Ҳайронии худро аз он ҳол ошкор намуданд. Боязид гуфт:
–Агар маро дар чунон ҳол дидед, ки чунон ҳарфҳое мезанам, маро бикушед, чаро ки Худо ҷисм нест.
Гуфт: «Ин бор ар кунам ман машғала,
Кордҳо бар ман занед он дам хала.
1 Ҳақ муназзаҳ аз тану ман бо танам,
Чун чунин гўям, бибояд куштанам».
Чун васийят кард он озодмард,
Ҳар муриде корде омода кард.
Шаби баъд, ки боз ба муридони худ расид, ҳоли ў ошуфтатару сармасттар буд. Ҳангоме ки онҳоро дид, аз шаби пеш болотар гузашту гуфт:
– Эй мардум, дар пайи Худо дар осмону замин нагардед. Худованд даруни ҷомаи ман аст.

«Нест андар ҷуббаам илло Худо,
Чанд ҷўйӣ бар замину бар само?»
Он муридон ҷумла девона шуданд,
Кордҳо дар ҷисми покаш мезаданд.
Ҳар яке чун мулҳидони гирдакўҳ
Корд мезад пири худро бесутўҳ.
Ҳар кӣ андар шайх теғе мехалид,
Божгуна аз тани худ медарид.
Як асар на бар тани он зўфунун
В-он муридон хаставу ғарқоби хун.

. Муназзаҳ – пок.