Ман агар гуфтаам пиру раҳбар бошад, барои ин аст, ки нодонон тақлидкунандаву аз паси аломату нишону зоҳир ҳастанд:

Баҳри ў гуфтем, ки тадбирро,
Чунки хоҳӣ кард, бигзин пирро.
Он ки ў аз пардаи тақлид ҷаст,
Ў ба нури Ҳақ бибинад, он чӣ ҳаст.
Нури покаш бе далелу бе баён
Пўст бишкофад, дарояд дар миён.
Пеши зоҳирбин чи қалбу чи сара,
Ў чӣ донад чист андар қавсара?
Эй басо зарри сияҳ карда ба дуд,
То раҳад аз дасти ҳар дузде ҳасуд.
Эй басо мисси зарандуда ба зар,
То фурўшад он ба ақли мухтасар.
Мо ки ботинбини ҷумла кишварем,
Дил бибинему ба зоҳир нангарем.

Касеро, ки ба сардории лашкар баргузидаам, мешиносам, аз доноӣ, тавоноӣ ва имкони ў огаҳам. Фармонбарии дигарон аз ў ба хотири ақлу дониши ў ва кордонии ўст. Ақл дар корҳо пирўз аст.

Аз адам чун ақли зебо рў кушод,
Хилъаташ доду ҳазораш ном дод.

ДОСТОНИ
БОЯЗИДИ БАСТОМӢ ВА МУРИДОН

Шабе Боязид ба гурўҳи муридони худ пайваст.
Сархушу хандонгўйӣ мекард, зеро маст буд. Чун муридонро назар кард, гуфт: