Ў амр кард:
– Хомўш бош! Ҳоли ту ба касе мемонад, ки пеши биное саргини хушк биёвараду бигўяд:
– Ин мушк аст!
Май аз оғоз ҳаром набуд, аммо чун нодон мехўрд, ба ҷойи ин ки донотару афтодатар шавад, саркаштару бадхўтар мешуд. Бештари мардум нодон ҳастанд. Аз ин рў, май ҳаром шуд, ки касе дар фитнаву гуноҳ наяфтад.

На ҳама ҷо бехудӣ шар мекунад,
Беадабро май чунон тар мекунад.
Гар бувад оқил, накўфар мешавад
В-ар бувад бадхўй, бадтар мешавад.
Лек ағлаб чун баданду нописанд,
Бар ҳама майро муҳаррам кардаанд.

Паёмбари акрам (с) боз фармуд:
–Эй марди зоҳирбин! Ту ҷавонии ўро мебинӣ, аммо аз доноию тавонии ў бехабарӣ. Ту хаёл мекунӣ, ки ришу мўйи сафед нишони пухтагиву камол аст, вале намедонӣ, ки шайтон пиртарин мавҷуди дунёст. Агар пирӣ нишони кордонию сафои ботин бошад, чаро ў аз ҳама фосидтару фасодкунандатар аст ва намунаи бадиву бадкорӣ ба шумор меравад. Устоди ҳама бадону палидони ҷаҳон аст.

Гуфт Пайғамбар, ки эй зоҳирнигар,
Ту мабин ўро ҷавону беҳунар.
Эй басо риши сиёҳу марди пир,
Эй басо риши сапеду дил чу қир.
Ақли ўро озмудам борҳо,
Кард пирӣ он ҷавон дар корҳо.
Пир пири ақл бошад, эй писар!