Ҳин, бимагрез аз тасарруф карданам
В-аз гароний бор, ки ҷонат манам.
Ту сутурӣ ҳам, ки нафсат ғолиб аст,
Ҳукм ғолибро бувад, эй худпараст!

Одаме, ки нафсаш бар ақлаш ғалаба дорад, бе раҳбарии ақлу оқил оқибат ба хайр нахоҳад расад.
Чун ҳазрати Муҳаммад (с) ҷавонеро ба фармондеҳӣ гумошт, аз миёни гурўҳ фузуле баланд шуда гуфт:
–Эй Паёмбари Худо, чӣ гуна ҷавони нопухтаро бар пирони корозмуда амир мекунӣ?

Ё Расулуллаҳ! Ҷавон гар шерзод,
Ғайри марди пир сарлашкар мабод.
Ҳам ту гуфтастиву гуфтӣ ту гуво
Пир бояд, пир бояд пешво.
Ё Расулуллаҳ! Дар ин лашкар нигар,
Ҳаст чандин пиру аз вай пештар.
З-ин дарахт он барги зардашро мабин,
Себҳои пухтаи ўро бичин.
Баргҳои зарди ў худ кай тиҳист?
Ин нишони пухтагиву комилист.
Барги зарди ришу он мўйи сапед
Баҳри ақли пухта меорад навид.
Баргҳои наврасидай сабзфом,
Шуд нишони он ки он мева-ст хом.

Он марди фузулу ҳасуду кўтоҳфикр чун дид Паёмбари акрам (с) ба сухани ў гўш медиҳад, ба таърифи худ афзуду гуфт:
–Ту худат борҳо гуфтаӣ, ки пир бояд раҳбар бошад ва дар миёни ҷамъият пирони кордон зиёданд. Магар на дарахти куҳан бори бештар меоварад? Баргҳои зард нишонаи пухтагӣ ва камол аст. Баргҳои сабз нишонаи норасӣ ва хомӣ аст. Ҳамин тавр, риштаи суханро ба дарозо мекашид, то пургўйӣ аз ҳад гузашту Паёмбари собиру меҳрубонро ба ҷўш овард.