Аз паси он солҳо омад падид
Булҳасан баъди вафоти Боязид.
Ҷумлаи хўҳои ў з-имсоку ҷуд
Ончунон омад, ки он шаҳ гуфта буд.
Лавҳи маҳфуз аст ўро пешво,
Ў чӣ маҳфуз аст? Маҳфуз аз хато.
На нуҷум асту на рамл асту на хоб,
Ваҳйи Ҳақ, «валлоҳу аълам би-с-савоб».
Ваҳйи дил гираш, ки манзаргоҳи ўст,
Чун хато бошад, чу дил огоҳи ўст.

Пас аз ин ки шайх ба мақоми баланди ирфон расид, муридон достони гузаштани Боязид, пешгўйӣ ва хабари вилодати ўро, ки аз пеш хабар дода буд, таъриф карданд. Шайх гуфт:
–Ман ҳам дар хоб он чӣ шумо мегўед, ҳамаро дидаам ва аз он ҳангом ҳар бомдод ба гўристон мерафту мазори Боязидро зиёрат мекард, масоилу мушкили худро ҳал мекард, то ин ки як рўз ба гўристон омад. Он саросар аз барфи фаровон пўшида, ба тавре ки наметавонист гўри ўро пайдо кунад. Ногаҳон дар ҳоли тафаккур ва андеша овозе шунид:

Ҳин, биё, ин сў, ба овозам шитоб,
Олам аз барф аст, рўй аз ман матоб!
Ҳоли ў з-он рўз шуд хубу бидид,
Он аҷоибро, ки аввал мешунид.
Аз он рўз Шайх Абулҳасан соҳибкаромот шуд ва ба сафи волотарин орифони ҷаҳон даромад.