Аммо ҳар чӣ ошпаз мегуфт, ба гўши ў намерасид ва ҳарфи худашро ҳақ мепиндошт. Ошпаз гуфт:
Об аз сар тира аст, эй хирахашм,
Бештар бингар, яке бикшой чашм.
Ин магир аз фаръ, ин аз асл гир,
Бар камон кам зан, ки аз бозуст тир.
Оқибат ғулом номаро ба шоҳ расонд. Шоҳ номаро хонду онро дур андохт ва посухе надод. Гуфт:
–Ин мард аз бемеҳрии ман ғам надорад. Аз ин ки дастмуздаш кам шудааст, дар хашм аст. Ўаз ман намеандешад, доир ба хўрду хўрок меандешад.
Аммо ғулом ба ин қаноат накард ва боз номаи дигар ба подшоҳ навишт. Пеши худ гуфт:
–Номабар номаро ба шоҳ нарасонда ва ба ман хиёнат кардааст. Аз ин ҷиҳат, дар номаи дувум ба ошпазу номабар дашном дод ва онҳоро муттаҳам намуд.
Ҳаргиз фикр накард, ки кирм аз дарахт аст ва айб аз худи ўст. Ин номаро ҳам шоҳ хонд ва посух надод. Он ғулом панҷ бор нома навиштанро такрор кард. Охир вазири шоҳ ба ў гуфт:
–Ў ғулому бандаи шоҳ аст. Агар ҷавоби ўро бидиҳед, аз шаҳии ту чизе кам нагардад.

Аз шаҳии ту чӣ кам гардад, агар
Бар ғулому банда андозӣ назар?
Гуфт: «Ин саҳл аст, аммо аҳмақ аст,
Марди аҳмақ зишту мардуди Ҳақ аст.
Гуфт Пайғамбар, ки аҳмақ ҳар кӣ ҳаст,
Ў адувви мосту ғули раҳзан аст.

Шоҳ гуфт: