Сўйи ман омад ба ҳайбат ҳамчу шер,
Банди ҳезумро зи худ бинҳод зер.
Партави ҳоле, ки ў ҳезум ниҳод,
Ларза бар ҳар ҳафт узви ман фитод.
Он гоҳ даст ба осмон бардошту гуфт:
– Худоё, ба бахшише, ки ба хосони худ дорӣ, ин бори ҳезумро ба зар табдил кун!
Лутфи ту хоҳам, ки миногар шавад,
Ин замон ин банди ҳезум зар шавад.
Ҳанўз сухани ў тамом нашуда буд, ки он ҳезум шохаҳои зар гардид ва ман аз ин дидани ин ҳол аз ҳуш рафтам. Чун чашм кушодам, пирамард боз даст ба дуо бардошту гуфт:
– Эй Худованд, ба ҳаққи онҳо, ки аз шуҳрат мегурезанд, ин тиллоҳоро ба ҳоли аввал баргардон!
Ва ман дидам, ки зарҳо дубора ҳезум шуданд. Пирамард бе он ки ба ман нигоҳ кунад, борро бар пушти худ ниҳоду ба сўйи шаҳр равон шуд.
Хостам, то дар пайи он шаҳ равам,
Пурсам аз вай мушкилоту бишнавам.
Баста кард он ҳайбати ў мар маро,
Пеши хосон раҳ набошад оммаро.
Мехостам ба дунболи ў биравам ва мушкили худро дар миён ниҳаму посух бишнавам. Аммо ҳайбати ў маро бар ҷойи худ мехкўб кард, натавонистам аз пайи вай биравам ва аз хоб бедор шудам.

ДОСТОНИ
ПОДШОҲУ ҒУЛОМИ ХУДХОҲ

Ғуломе, ки меҳри шоҳ ба ў хунук шуда буд, ба шоҳ
номае навишт. Дар он нома калимаҳо пур аз эътироз ва кинаву нохушнудӣ буд.