Ў чу омад, ман куҷо ёбам қарор?
К-ў барорад аз ниҳоди ман димор».
Садриҷаҳон чун ғуломро бад-он ҳол дид, ўро дар бар гирифт ва навозиш кард. Ғулом чашм кушод ва гўё дунёро дар бағал дошт. Ба пойи шоҳ афтоду гуфт:
–Ман аз туҳмати ҳасудон гурехтам, вале ҳар ҷо гаштам, меҳрубон чун ту наёфтам.
Мегуфту ашки шодӣ мерехт. Мардум аз ҳоли ў гирён шуданд, ки ин чӣ дилбастагию вафое аст!

Ақл ҳайрон, ки чӣ ишқ асту чӣ ҳол?
То фироқи ў аҷабтар ё висол?
Бо ду олам ишқро бегонагӣ,
Андар ў ҳафтоду ду девонагӣ.
Пас чӣ бошад ишқ? Дарёи адам,
Даршикаста ақлро он ҷо қадам.
Бандагиву салтанат маълум шуд,
З-ин ду парда ошиқӣ мактум шуд.
Кошкӣ ҳастӣ забоне доштӣ,
То зи ҳастон пардаҳо бардоштӣ.

Маъшуқ аз ошиқи худ пурсид:
–Ту гирди ҷаҳон гаштаӣ. Кадом шаҳр аз шаҳрҳоро хуштар дидӣ?
Гуфт:
– Шаҳри дилдорро!

Гуфт: Маъшуқе ба ошиқ, эй фато,
Ту ба ғурбат дидаӣ бас шаҳрҳо.
Пас кадомин шаҳр з-онҳо хуштар аст?
Гуфт: «Он шаҳре, ки дар он дилбар аст».