Ҷумла аҷзои ҷаҳон з-он ҳукми пеш
Ҷуфт-ҷуфту ошиқони ҷуфти хеш.
Ҳаст ҳар ҷузве зи олам ҷуфтхоҳ,
Рост ҳамчун каҳрабову барги коҳ.

Бо муҳаббате, ки дар дили шоҳу ғулом буд, чун дубора баргашт, муҳаббати ў дар дили шоҳ бештар шуд.
Ғулом ҳам омада буд, ки агар бояд кушта шавад, дар ҳузури дўст бошад.

Ҳар кӣ андар кори ту шуд, маргдўст,
Бар дили ту бе кароҳат дўст ўст.
Ғулом, ки чашмаш ба Садриҷаҳон афтод, беҳуш шуд ва чун чўби хушк нақши замин гардид. Ҳар қадар ўро гулоб заданду ҳаво доданд, аз ҷо наҷунбид. Подшоҳ

Гуфт: «Ошиқ дўст меҷўяд ба тафт,
Чунки маъшуқ омад, он ошиқ бирафт».

Гуфтаанд, ки пашша назди Сулаймон (а) омад ва аз дасти бод шикоят кард, ки маро осуда намегузорад.

Гуфт пашша: «Доди ман аз дасти бод,
К-ў ду дасти зулм бар мо баргушод.
Мо зи зулми ў ба тангӣ андарем,
Бо лаби баста аз ў хун мех(в)арем».

Сулаймон (а) бодро ҳозир кард. Чун бод омад,
пашша рў ба гурез ниҳод.
Сулаймон гуфт:
–Куҷо меравӣ? Дар рўйи душман сухани худ боз гў!

Гуфт: «Эй шаҳ! Марги ман аз буди ўст,
Худ сиёҳ ин рўзи ман аз дуди ўст.