Ҳеч кас дар вай нахуфтӣ шаб зи бим,
Ки на фарзандаш шудӣ он шаб ятим.
1
Баски андар вай ғарибу ур рафт,
Субҳдам чун ахтарон дар гўр рафт.

Мардумон мегуфтанд:
–Ин масҷид ҷойи париён аст, ки шабҳо бар сари меҳмон мерезанд ва ўро мекушанд. Дигарон мепиндоштанд, ки дар масҷид тилисме ниҳодаанд ва ҷони ҳар касро, ки шаб он ҷо бимонад, мегирад. Рўзе дарвеше аз роҳ расид ва қасд кард, ки шаб он ҷо бихобад. Мардумон ўро аз хатаре, ки пешбинӣ мешуд, огоҳ карданд.
Дарвеш гуфт:
–Шунидаам ва имшаб мехоҳам ҳақиқатро дарёбам.
Ман аз марг наметарсам. Ҳар кас як бор мемирад.
Марг дарест, ки ба сўйи ҷаҳони фароху озода кушода мешавад.

Гуфт: «Эй ёрон! Аз он девон наям,
Ки зи лоҳавле заъиф ояд паям.
Эй ҳарифон! Ман аз онҳо нестам,
К-аз хаёлоте дар ин раҳ бистам.
Аз гумону аз яқин болотарам,
В-аз маломат барнамегардад сарам».
Он ғариби шаҳри сарболо талаб,
Гуфт: «Мехусбам дар ин масҷид ба шаб.
Масҷидо! Гар Карбалои ман шавӣ,
Каъбаи ҳоҷатравои ман шавӣ.
Ҳин, маро бигзор, эй бигзида дор,
То расанбозӣ кунам мансурвор».

. Ур – бараҳна, луч, урён.