ДОСТОНИ
МАРДИ КЎР ВА ҚИРОАТИ ҚУРЪОН

Марди камбағале чанд рўз меҳмони марди кўре шуд. Дар хонааш Қуръоне диду дар шигифт шуд, ки ин мард кўр аст ва тавоноии хондан надорад, чӣ ҳоҷат ба он дорад? Чанд бор хост аз дўсташ бипурсад, ки аз Қуръон чӣ баҳрае мебарад? Вале худдорӣ кард, чун наметавонист беэҳтиромӣ кунад ё кори бемаъние анҷом бидиҳад.
Гуфтаанд, ки сабр калиди росткорӣ аст. Рўзе Луқмони ҳаким пеши Довуд (а) пайғамбар рафт. Дид, ки ў оҳанро ҳалқа-ҳалқа мекунад ва онҳоро ба ҳам мепайвандад. Луқмон, ки аз зиреҳсозӣ чизе намедонист, мехост ҳикмати кори вайро бидонад. Аммо чун яқин дошт, ки Паёмбар кори беҳуда намекунад, нахост аз ў бипурсад, ки чӣ месозад. Лекин бар дилаш гузашт, ки сабр кунад, шояд бе пурсиш ба мақсад бирасад.

Боз бо худ гуфт: «Сабр авлотар аст,
Сабри то мақсуд зутар раҳбар аст».

Луқмон дар андеша буд, ки Довуд (а) зиреҳро тамом карду пўшид ва ба Луқмон гуфт, ки дар ҷанг ин беҳтарин либос аст. Луқмон ҳам гуфт, ки либоси сабр ҳам некў аст, ки чун беҳтарин паноҳгоҳи инсон ҳангоми ғаму андўҳ аст.
Гуфт Луқмон: «Сабр ҳам некў дамест,
Ки паноҳу дофеъи ҳар ҷо ғамест».
Сабрро бо ҳақ қарин кард, эй фалон,
Охири «Валаср»-ро огаҳ бихон.
Сад ҳазорон кимиё Ҳақ офарид,
Кимиёе ҳамчу сабр Одам надид.