Гўянд: Дар шаби охир, ки бемории Мавлоно сахт шуда буд, хешону пайвастагон изтироби азим доштанд ва Султонвалад – фарзанди Мавлоно ҳар дам бетобона ба сари падар меомад ва боз таҳаммули он ҳолат накарда, аз ҳуҷра берун мерафт. Ў ин ғазали шўрангезро дар он вақт назм фармуд ва ин охирин ғазалест, ки Мавлоно сурудааст:
Рав, сар бинеҳ ба болин, танҳо маро раҳо кун,
Тарки мани хароби шабгарди мубтало кун.
Моему мавҷи савдо, шаб то ба рўз танҳо,
Хоҳӣ ба мо бибахшо, хоҳӣ бирав раҳо кун.
Аз ман гурез, то ту ҳам дар бало наафтӣ,
Бигзин раҳи саломат, тарки раҳи бало кун.
Моему оби дида, дар кунҷи ғам хазида,
Бар оби дидаи мо сад ҷўйи осиё кун.
Хиракушест моро, дорад диле чу хоро,
Бикшад, касаш нагўяд, тадбири хунбаҳо кун.
Бар шоҳи хубрўён воҷиб вафо набошад,
Ай зардрўйи ошиқ, ту сабр кун, вафо кун.
Дардест ғайри мурдан, к-ўро даво набошад,
Пас ман чӣ гуна гўям, к-он дардро даво кун?!
Дар хоб дўш пире дар кўйи ишқ дидам,
Бо даст ишоратам кард, ки азм сўйи мо кун.
Аҳли Қунияи Рум аз хурду бузург дар ҷанозаи Мавлоно Ҷалолиддини Балхӣ ҳозир шуданд ва насрониёну яҳудиён ва пайравони дигар динҳо низ, ки бузургӣ, сулҳҷўйӣ ва некхоҳии вайро озмуда буданд, бо ҳамдардии мусалмонон шевану афғон мекарданд.
Дар маросими ҷанозаи Мавлоно Ҷалолиддини Румӣ ҳазорон нафар ширкат намуданд ва Шайх Садруддин бар наъши мубораки эшон намоз гузориду аз шиддати бехудиву дард шаҳқае бизаду аз ҳуш бирафт.
Тобути Мавлоноро бо ҳурмати тамом баргирифтанду наъши мутаҳҳарашро дар турбати муборак, дар паҳлуи