сар кунанд, – андешид нилуфари обӣ. Ё шояд онҳо нафаҳманд, ки гулҳо низ ҷон доранд, нафас мекашанд ва зиндагӣ, баҳорро хеле дӯст медоранд.
Нилуфари обӣ аз мушоҳидаи ин манзараи гулҳои тороҷгашта хастаю бемадор шуд ва худро ба ҷуқурии об кашид. Баргҳои нилуфари обӣ, ки шакли дили хуншорро ба худ доштанд, ба қаъри гулҳавз фурӯ рафтанд...
Гули муаттари ҳарири сафедгашта дар поёноб азоб дошт.
Бисёр мехост ин дам болои гулҳавз барояд, аз насими серуни баҳорӣ нафас кашаду аз чакраҳои борон рӯй шӯяд, лекин аз одамизод сахт бим дошт. Метарсид, ки боз нафаре пайдо мешаваду тармеваи сабзи мудавварашро ба тороҷ мебарад. Ҳатто баъзеҳо бераҳмона баргу пояро ҳам решакан менамоянд, ба чӣ хотир, инро ҳиҷ нилуфари обӣ фаҳмида наметавонист.
Ӯ дар паёноби гулҳавз ранҷу азоб ва мотам дошт. Чӣ илоҷ?
Дигар гулу буттаҳои атрофаш парокандаю нобуд гаштанд. Рӯҳи озодипарасти нилуфари обӣ шӯру исён дошт. Ӯ мехост боз болооби ҳавз барояд. Охир, тамоми зимистон зери оби сард азобу шиканҷаи интизорӣ кашид. Зимистон дигар имкони берун баромадан надошт. Танҳо бо умеди баҳори нозанин мезист, ҳоло бисёр мехост, ки боз болои оби мусаффо бошад. Аз боду ҳавои тоза нафас кашад, ғунча во кунад, офтоб гармияш бахшад.
Нилуфари обӣ ҳайрон шуд, ки чаро дигар обсабз, гулу гиёҳҳо боло сар намекашанд, балки бо ҳамон зебоӣ, зуд пажмурда шуда, зери по мешаванд. Наход барояшон озодӣ авло набошад ё дар ғурбату асорат зистанро ба зимма гирифтаанд.
Аммо нилуфари обӣ мехоҳад дар рӯи гулҳавз миёни мавҷи об лаппиш хӯрад. Оҳ, чӣ қадар гуворост, вақте ки мавҷи об ба ҳам хӯрда шамол мевазаду аз атроф бӯи хуши атру ёсуман мехезад.
Нилуфари обӣ дигар ёрои зери об монданро надорад. Ӯ субҳро интизор аст, то аз қайди ин азобҳо халос шавад.
Ин саҳар нилуфари обӣ ғайричашмдошт дар гулҳавз пайдо шуд. Аз дидори офтоби оламтоб шукуфон гардид.
Баҳору насими гулбез болидарӯҳаш карданд ва нилуфари обӣ бо накҳати зебои худ боз атрофро муаттар намуд.