– Магар подшоҳи кишвар бо подшоҳи дигар дар ҳоли ҷанг қарор доранд? – пурсид Ҳакимшоҳ аз посбони роҳбалад. – Ҷавонҳо куҷоянд?
– Меҳмон, – гуфт посбон, – ба ҳар саволи ту фақат подшоҳи мо ҷавоби дуруст дода метавонад.
Мо аз асли воқеа чандон хуб огоҳ нестем.
Онҳо ба зудӣ ба дарбор расиданд.

Ҳакимшоҳ дар ҳузури подшоҳ боз ҳам зиёдтар тааҷҷубзада шуд. Подшоҳ дар тахт сархам ва малулу парешонҳол менишаст. Ҳатто тоҷи зарринаш пеши пойҳояш хобида буд. Рангаш заҳир метофт, ҷабинаш пурчин буду чашмонаш хобнадидаву сурх. Ҳакимшоҳро дида, аз ҷо бархест ва пеш омаду оғўш кушод.
– Хуш омадӣ, эй марди Худо! – гуфт ў. – Аз сари субҳ дидани чунин як чеҳраи фарруху накў фоли муборак аст, иншоаллоҳ!
Ҳакимшоҳ салом дод ва расми таъзим ба ҷо овард. Подшоҳ гуфт:
– Маро бубахш, ки барои ба шаҳр ворид шудани ҳар меҳмон шарт гузоштаам! Расму ройи мо ҳаргиз чунин нест, эй мусофир, аммо чора надорем. Метарсам, ки ба шаҳри бечораю мусибатзадаи мо бадкору баднияте роҳ ёбад ва фитна ангехта, болои сўхта намакоб рехта, аҳволи бе ин ҳам бади мардумро батар кунанд. Аммо чун ту мардони некўниҳоду донишманд хуш омадаанд!
– Ҷаҳондор, – гуфт Ҳакимшоҳ, – Чаро тоҷи подшоҳиро аз сар гирифта, пеши пойҳо гузоштаӣ?