Аслан Ҳакимшоҳ ба ҳузури подшоҳ осон роҳ наёфт. Вақте ки ба канори шаҳр расиду аз дарвоза гузаштан хост, посбонон шарт гузштанд. Онҳо ду нафар ва пирамард буданд. Афсори ҷангиву либоси аскарӣ ба танашон намезебид ва шукўҳу шаҳомот намебахшид. Чун Ҳакимшоҳ салом гуфт, яке чунин ҷавоб дод:
– Ваалайкум ассалом, марди Худо! Ҳамеша вақти ту хуш бод! – пас афзуд: – Маълум ки аз дур меойӣ, азоби роҳ кашидаӣ. Лекин аз диданат дар дили кас хушнудӣ пайдо мешавад. Меҳмоно, моро маъзур дор: барои аз дарвоза гузашта, ба шаҳр даромаданат шарти подшоҳро бояд ба ҷо орем.
Дар ҳақиқат Ҳакимшоҳ саропо ба гарди роҳ оғўшта буд, вале сурати дилкушо ва ниҳоди некаш аз чашми посбонон дур намонд: вай марди
солхўрда, аммо сари баланд, чашмони ҳушёр, нигоҳи равшану табассуми нек дошт.

– Шоҳи шуморо Худо хайр диҳад! – низ дуо кард Ҳакимшоҳ. – Подшоҳи шумо чӣ шарт дорад?
Посбон аз хулқу накўйи мусофир зиёдтар шод гашт.
– Ту меҳмонӣ, аз меҳмон дафъатан суол кардан одоб нест, – ҷавоб дод ў. – Ширинии олам ба ту бод, ки аз мо маранҷ, мо вазифадорем, ки ба чӣ ният омаданатро фаҳмида, ба подшоҳ хабар диҳем.
Ҳакимшоҳ хўрҷинашро аз сари китф гирифту ба замин гузошт. Посбонҳо диданд, ки хўрҷин пур аз китобу дафтар аст. Ҳакимшоҳ гуфт: