Тарафи содои дафу сурнай ба гӯш мерасад. Ҳар ҷо-ҳар ҷо нидоҳои “Зинда бод шоҳ!” садо медиҳанд. Писарбачаҳо пешопеши аспи амир Исмоил медаванд.

Ҳамчунон мардуми шаҳр амир Исмоил ва лашкариёни ӯро то ба назди дарвозаи қалъа пешвоз мегиранд. Умаро ва вузаро дар рикоби амир Исмоил вориди қалъа мешаванд.

Шаҳр ғалабаи амири худро ҷашн мегирад.

Кӯйи Аъло

Абуҳомиди Ясорӣ ва Абумуҳаммади Бухорхудо аз Дари Атторон бигзаштанд ва ба Дари Саъдобод ва масҷиди Саъд расидаанд. Аз масҷид гузашта ба Кӯйи Аъло ва кушки зебои Хусайни Аълои Суғдӣ ворид мешаванд. Кушке ба тамоми зебоӣ миёни чорбоғи хуррам қад афроштааст. Онҳо то замоне машғули тамошои боғу кушк мешаванд.

Абумуҳаммад: Ин кушку соҳибонаш қиссаҳои аҷиб доранд. Ҳикоят мекунанд, ки ба рӯзгори Ҳасан бинни Тоҳир, ки амири Хуросон буд, ӯро вазире буд номи ӯ Ҳафс бинни Ҳошим, ӯ тамаъ кард, ки ин амлокро аз ишон бихарад. Вале ишон нафурӯхтанд. Ишонро зиндон карданд.

Ҳабсхона

Ҳасан бинни Аъло ва бо ду бародараш дар гулӯгоҳ баста. Ҳафс бинни Ҳошим бо чанд сарбози гулсифат вориди зиндон мешаванд ва зиндонбон бародаронро ба ҳуҷраи дигар, назди ӯ мебаранд.

Ҳафс бинни Ҳошим: Ба ҷуз фурӯхтани кушк чора надоред. Ё мефурӯшед ва ё дар ин ҷо мепусед.

Ҳасан бинни Аъло: Ин ҷо пусидан хубтар аст то бо чун туе, ки лоиқ нестӣ, муомила кардан.

Ҳасан бинни Ҳошим: Агар хоҳиши ин сагон аст, бигзор ҳамчунин бошад. Вале ҳар рӯз ба тарзи наве инҳоро уқубат мекунед.

Аз ин миён понздаҳ сол гузашт

Ҳафс бинни Ҳошим боз ба зиндон меояд. Зиндонбон ӯро ба ҳуҷраи махсус мебарад.