мегузарад. Қисми зиёди лашкарро пиёданизом ташкил медиҳад. Силоҳи онҳо бештар аз найза иборат аст. Каме аз онҳо сипару ҷавшану шамшеру камон доранд.

Амир Исмоил ҳангоми аз зинаҳо боло рафтан ба мулозимони атрофаш мегӯяд.

Амир Исмоил: Вароруд макони беҳтарин аспҳои фарғонӣ асту мо пиёда. Устурхоро аз истаблҳо берун оред. Ҳар деҳқоне бояд сарбозони хешро ҳарчӣ зудтар бо силоҳу устур таъмин намояд. Мо фардо ба роҳ мебароем. То ба соҳили Ому расидан масофат чанд аст?

Хусайни Аъло: Дурӯза роҳ, амирам.

Амир Исмоил: Оё мо метавонем пеши роҳи Хусайни Тоҳирро бигирем, нагузорем, ки аз дарё бигзарад?

Хусайни Аъло: Марзбонони мо он ҷо ҳастанд ва аз Байканд ба ишон мадад мерасад. Хусайни Тоҳир бо сарбозонаш ҳоло дар Омуя аст. То он фурсат мо ҳам мерасем.

Амир Исмоил: Чӣ хушбоварие! Шумо инҷо аз куҷо медонед, ки марзбонон муқовимат мекунанд ё не ва ё аз Байканд ба онҳо мадад мерасад ё не?!

Хусайни Аъло: Мо дирӯз расул фиристодем. Марзро сарбозони фарғонӣ ҳимоят мекунанд, дар ҷангҳо варзидаанд. Дар Байканд қисме аз сарбозони истаравшанӣ ҳастанд. Онҳо низ имрӯз барои ҳаракат кардан маъмурият мегиранд.

Амир Исмоил: Фардо, сапедадам ба роҳ мебароем.

Амир Исмоил бо вазирону дабирон ва ашрофиёни шаҳри Бухоро вориди қаср мешаванд. Деҳқонон ва Хусайни Аъло назди сарбозон мераванд. Майдони қаср ба такопӯ медарояд. Деҳқонон ба сарбозони хеш фармоишот медиҳанд. Хусайни Аъло бо чанд нафар аз саркардагони лашкар.

Хусайни Аъло: Агар то субҳ сарбозонро бо аспҳо таъмин намоем ҳам, фурсати машқ додани онҳоро намеёбем.

Саркардае: Онҳо худро дар ҷанги зидди дуздон хеле хуб нишон доданд. Бо шамшеру найза хуб меҷанганд. Орашҳо низ зиёданд.

Хусайни Аъло: Дузд марди ҷангӣ нест Худо доносту тавоно! Тайёрии фардоро бинед: ҳеҷ чизу ҳеҷ кор набояд фаромӯш шавад. Худо нигаҳдор.

Ба сӯи қаср меравад.