Ҳоҷиби сарой меравад.
"Ҳама шаҳр ба дунболи кулоге мегарданд". Амир Исмоил андешамандона ба назди панҷара меравад. Мардуми ҳангомаҷӯ ба хонаҳои хеш бармегаштанд. Ва кулоге танҳо ба осмони шаҳр парвоз мекард ва гоҳ аз гоҳ малололуда шеван мезад. Ҳоҷиб ҳар роҳгузареро, ки аз баробараш мебаромад, боздошта, суол мекард. Ва раҳгузарон дар посухи ин ҳоҷиби ғафлатзада китф дарҳам кашида дунболаш роҳи хеш мегирифтанд. Занону духтарон нигоҳашонро аз дурҳои дур канда, аз бомҳо поин меомаданд. Лаҳзае баъд даруни хилвати кӯчаҳо шаҳр Абуяъқуб Исҳоқ, фарзанди амир Исмоил Аҳмад, Ҳамӯя бинни Алӣ, Муҳаммади Ҳорун, Порси Байкандӣ пайдо мешаванд ва ба сӯйи кушк меоянд. Сарбозони зиёде сандуқҳои бисёре меоварданд. Амир Исмоил ба хашм меандешид: "Кишварро кулоге ба ғорат бурдаасту ино чун кӯдаконе бесару по пайи чӣ чизе мегарданд!"

Бузургони сипоҳ бо рӯҳи болида вориди ҳуҷраи амир Исмоил мешаванд. Ва амир Исмоил ба ишон ҳамла меоварад.

Амир Исмоил: Олимони Ҳиндӣ бо бародараш дар Ғазнавӣ Кобулистон ба ғорату куштори мардум даст зада, ин ҷо бузургони сипоҳи мо чун кӯдакони бесару по зи дунболи кулоге мегарданд!

Исҳоқ: Амирам...

Амир Исмоил: Чанд ғатрифие аз соли мардум оидатон нашуд, ранҷидед?! Шумо фаромӯш кардаед, ки сардори сипоҳи мардумӣ ҳастед! Ин хиёнат аст. Ин исён аст!

Ҳамӯя: Шоҳам...

Амир Исмоил: Бас! Ман ба касе иҷоза нахоҳам дод, ки ба молу ҷони мардум дастдарозӣ кунад! Умед набандед, ҳеҷ гоҳ нахоҳад шуд! Худоё, ин чӣ ҳол аст, ки сипоҳиёни мо ба мисли шабушхорҳои шимол рафтор мекунанд? Бародарони худро ғорат кардан мехоҳанд? Ё Абоиброҳим! Талошҳои ту беҳуда аст! Ту об бар ҳован мекуфтаӣ!.... Шумо худ маро ба чунин сӯҳбати номатлуб кашонидед. Ба ҷони Аҳмад савганд ман намехостам дар касе миннат гузорам. Акнун ки сухан ба ин ҷо кашида шуд, аз ҳақ иҷтиноб напазиред, бигӯед ки ман оё заррае аз ҳаққи шумоёнро костаам?! Ва ёқути ман на аз ҳамон деги сарбозист?! Ин ҳуҷраи ман ба ҷуз курсии чӯбин чӣ зиёдатӣ аз ҳуҷраҳои