Асп пешпо мехӯрад, чанд гом ба зону меравад, Амри Лайс аз пушташ ба зер меафтад. Ӯ дигар маҷоли аз ҷой хестану дубора бар аспе, ки болои сараш сӯгворона истодааст, нишастан надорад. Ӯ дигар тавони ҳеҷ коре надорад. Ӯ ҳатто бо ду ғулом, ки якумр заҳраи ба рӯяш нигоҳ карданро надоштану алҳол гиребонгираш шудаанд, мадоро мекунад, аз ишон амон мехоҳад. Ҷони хешро аз ишон мехарад.

Амри Лайс: Барои сомон додани зиндагият ин асп бо ҳама абзораш кифоят мекунад.

Ва ангуштарини қиматбаҳоро, ки ғулом ба он низ тамаъ баста буд, аз ангушт бароварда ба ӯ медиҳад. Ғулом бо чолокии ғайричашмдошт худро болои асп мегирад ва бо тозиёне аз назарҳо нопадид мегардад. Амри Лайс ба дард лабханд мезанад. Ин асп лаҳзае пеш лаванду кундгом буд, алҳол ба мисли бод меравад. “Эй дареғ, рӯзгор аз ман рӯй гардондааст!”

Вале ҳанӯз гиребонаш ба дасти чокари дигар аст ва аз шиддати такон додан даридааст.

Амри Лайс: Гиребони маро раҳо кун, кафофи зиндагии туро низ хоҳам дод.

Ва ғулом гиребони ӯро нобоварона раҳо мекунад, аз барои мабодо ханҷарро аз ниём мекашад. Амри Лайс лабханд мезанад ва аз соқи мӯзааш ҳамёнеро берун мекашад.

• Ин ҷо понздаҳ марворид аст, ҳар кадом ба қимати ҳафтод ҳазор дирам. Бигир, фақат маро раҳо кун.

Ғулом харисона ҳамёнро аз дасти хоҷаи хеш чангол мезанад ва бо суръат онро зери бағал пинҳон мекунад. Ва боз тамаъ дар мӯзаи ӯ мекунад. Худ онҳоро аз пои амир берун мекашад ва худ мепӯшад. Ҳамин вақт буд, ки сарбозони амир Исмоил ба ишон расиданд ва онҳоро асир гирифтанд. Амри Лайс ба дард лабханд мезанад: “Ҳама бузургони ин сарзамин ба дасти ғуломони хеш хор шуданд! Кушта шудаанд! Э дареғ, мо худ панд нагирифтем. Эй дареғ, ки мо боз ғуломпарвар мондем...”

Ҳамӯя бо дидани амир Амри Лайс ханда мезанад.

Ҳамӯя: Хостӣ либосатро иваз кунӣ, то кӣ буданатро нашиносем?

Амри Лайс: Ман чунин касде накардаам.

Ҳамӯя: Пас ин чист?

Ба пойи ғулом ишора мекунад. Ранг аз рӯйи ғулом мепарад.