боғистонҳои пурдолударахт мебарояд. Онҳо ҳамаи ин зебоиҳоро паси сар мегузоранд ва бо маркази вилояти Фарғона шаҳри Ахсекат мерасанд. Шаҳр аз кӯҳандиз, шаҳристон ва рабоз иборат буд. Онҳо дар шаҳристон ба кӯҳандиз, ки қасру зиндон дар он воқеъ буданд ворид шуданд. Амир Исмоил лашкарро дар беруни шаҳристон, соҳили дарё қарор дод ва худаш бо бузургони лашкар ба шаҳр дохил шуд. Дар остонаи шаҳр онҳоро амир Ашъас Асад ва аъёну ашрофи Фарғона пешвоз мегиранд. Мардуми шаҳри Ахсекат бо кӯчаҳо рехтаанд. Амир Исмоил мардуми ин диёри кӯдакияшро мешиносад. Шояд дӯстони кӯдакияш дар миёни ин издиҳом бошанд. Э кош онҳоро мешинохт! Онҳоро даруни мардум бо нигоҳи маъсумона меҷуст, вале намешинохт.

Онҳо хомӯшона ба кӯҳандиз дохил мешаванд. Амир Ашъас аз чизе нигарон аст. Ва фақат вақте ки дар назди қаср аз аспҳо пиёда мешаванд, амир Исмоилро бо гирифтани маншури ҳукумати Вароруд муборакбод мегӯяд.

Абулашъас Асад: Мехостам пайи ин манзур ба Бухоро оям, вале шунидам, ки амирам азми кишвари куффор доранд, аз ниятам гаштам, то ишонро дар зодгоҳашон пешвоз гирам.

Амир Исмоил: Дар ин синну сол ба худ заҳмат доданашон аз рӯйи инсоф нест. Мо бояд ба зиёрати ишон оем. Мо бародари хурдӣ ҳастем.

Онҳо вориди қаср мешаванд. Ҳини аз роҳравҳои қаср гузаштан амир Исмоил ба Абулашъас Асад мегӯяд:

• Мо худ омадаем, ки дигар шуморо аз заҳматҳои беҳуда озод кунем. Шумо басо ранҷ бурдаед ва дар таҳкими давлати Сомониён заҳумоти фаровон кашидаед, ҳифзи сарҳадоти шимолу шарқӣ ҳамеша бар гардани шумо будааст.

Абулашъас Асад: Ман ҳанӯз ҳам омодаам.

Амир Исмоил гӯё чизеро нашунида бошад, ба толор ворид мешавад ва дигар аз суҳбат кардан бо Абулашъас мегурезад.

Абулашъас Асад: (бо овози паст, ки дигарон нашунаванд): Ту дар сар чӣ хаёл дорӣ? Охир...

Амир Исмоил: (бо ҳамон лаҳн): Мо наметавонем дигар сафои пештараро баргардонем.

Абулашъас Асад: Дигар тасмими хешро гирифтӣ?!

Амир Исмоил (гапро ба гап мебарад): Хеле хаста шудем.