Бо ин ҳама, чунин ба назар мерасад, ки пажўҳишҳои мазкур дар таъйини моҳияти воқеии афкори илмӣ ва дарунмояи осори адабиётшиносӣ моро ба решаҳои амиқи масъала меафканад ва бо муаммоҳои тозаву нав рў ба рў мекунад.
Ба ин маънӣ рисолаи нави А. Набавӣ «Нарзуллои Бектош ва илму адаби тоҷики солҳои 20-30-юми садаи ХХ» боз ҳам ба такмилу густариши фикрӣ дар заминаи тозаназарӣ маводи ҷолиби таваҷҷўҳе хоҳад дод. Бо ин асар равшан мегардад, ки дар фосилаи чанд соли охир дар адабиётшиносӣ ба муаммои таҷдиди назар ва консепсияи нави таҳқиқ аз дидгоҳи мухталиф гароиши ҷиддӣ ва усулӣ сурат гирифтааст. Ин бархурд ҳатман дар тарҳи комили таҳқиқи таърихи адабиёт корвар ва чорасоз хоҳад буд.
Ба ин муносибат ба ҷойгоҳи рисолаи А. Набавӣ дар чанд нукта метавон ишора кард:

1. Дар рисолаи А. Набавӣ, хоса дар муқаддима, ки хеле муфассал ва бар пояи чашмандози куллӣ аст, тарҳи густурдаи таърихчаи таҷдиди назарӣ дар баррасии нави адабиётшиносӣ хеле мухтасар сурат гирифтааст (хоса бардоштҳои куллӣ аз навназарӣ); чунин хулосаро ба рисолаи М. Раҷабӣ низ метавон нисбат дод.
2. Нақди арзишманди А. Набавӣ ба нукоти мухталифи рисолаи М. Раҷабӣ бидуни баҳсу тавзеҳ ва шакку тардид дар заминаи андешаи пажўҳишгари равоншод сурат гирифтааст.
   Аммо фурсати он ҳам расидааст, ки бояд ба таъйини густурдатари арзиши рисолаи М. Раҷабӣ ва, дар маҷмўъ, хати таҳаввули тозаназарӣ аз диди усул, мабонӣ ва равишшиносии рўйдодҳои садаи бист низ пардохта бошем. Бояд фосилаи хатти сайри пажўҳишҳои адабиёт ва нақди адабии давраи ҷадиди таҳаввулоти сиёсиву иҷтимоӣ ва адабии нимаи аввали садаи бист ва, дар ин раҳгузар, арзиш ва аҳамияти пажўҳишҳо ва гузоришоти беш аз бистсолаи давраи истиқлолият ва наҳзати миллии тоҷиконро таъйин кард.