«Ду роҳ»
Ҳеҷ наёбӣ ту дар ин моҳу сол Одами хушбахти советимисол.
«Қадаҳи ман»
Аммо гоҳи дигар даъват ба мубориза ва инқилоб барои озодиву хушбахтӣ хеле ошкоро ва қатъӣ садо медиҳад:
Матарс аз шўълаҳои аввалини субҳи озодӣ, Маларз аз боди даҳшатноки тўфон мисли шамшоде.
«Тара Чандри»
Хоки пояшро набояд пок кард, Пок аз он бояд, ки акнун хок кард.
«Сайёҳи Ҳинд»
Косаи сабри мо, ки лабрез аст, Fазаби мо чу теғи дамтез аст.
«Тоҷмаҳал».
Дар фазо мегардад аммо ин садо «Мешавем озод монанди шумо».
«Дар ёди кас»
Чунонки мушоҳида мешавад, дар ҳамаи шеърҳои ҳиндустонӣ ҳамдардӣ ба мардуми ҳинд ифода ёфтааст. Шахси шоир ва эҳсосоти ботинии ў, муносибати ў ба мардуми ин кишвари зебо хеле самимӣ ва ошкоро ба шеър ворид шудааст.
Маро ҳаргиз нахоҳад рафт аз ёд Рухи он мардуми мазлуми ношод.
«Қиссаи Ҳиндустон»
Дида ман инро ҷигарам пора шуд, Ашк равон аз бари рухсора шуд.
«Меҳмони мағрибӣ»
Ман аз рақси ту мафтунам, зи ҳолат лек маҳзунам, Тара-Чандри... Тара-Чандри... макун ин қадр афсунам.
«Тара-Чандри»
Мекунам ёди дили садрешро, Мефиристам ман суруди хешро.
«Дар ёди кас»
Дида рўзи сиёҳи ҳиндуро
Сўхтам ман ниҳон зи сар то по.