ПАРВОЗИ ХАЁЛ

Хамӯшӣ пешаи ман нест, эй ҷон,
Сухан дар сина дорад оҳу афғон.

Пайи маънии нав роҳе кушоям,
Зи мазнун зина созам сӯи кайҳон.

Ба васфи булбулон бас нола кардам,
Ки дар боғи адаб гул монда ҳайрон.

Сияҳчашми арабро зинда кардам,
Ба ҷомаш додаам аз оби ҳайвон.

Чу Муштоқам ба тан зебо қабо кард,
Ҳанӯзам хирқапӯши роҳи армон.

Маро мурғи хаёлам сайди худ кард,
Ба дом афтода дар худ меканад ҷон.
ДИЛОБОД

Ба ҳар ҷое ту бошӣ, ёди ман кун,
Давои ин дили ношоди ман кун.

Бикун раҳме, ки мурдам дар фироқат,
Мададхоҳам биё, имдоди ман кун.

Надорам тоқати дарди ҷудоӣ,
Аё фарёдрас, фарёди ман кун.

Агар қисмат зи ту дурам бисозад,
Тараннум зери лаб эҷоди ман кун.

Дили ман кулбаи сӯзу ғамат шуд,
Раҳо аз банди ғам бунёди ман кун.

Шуд аз бори ғам охир қоматам хам,
Ту ёде аз қади шамшоди ман кун.

Ҳама дороиям ганҷи муҳаббат,
Гузар боре зи дилободи ман кун.

Манам Муштоқи мактабхонаи ишқ,
Назар бар дафтари устоди ман кун.